"Yâr,yâr" diye bir zamân, coştu ağladı gönül,
Bak ne hâle koydu, nâr etti yerin gönül!
Her gelen ağladı gitti, yerleri kaldı üryân,
İmtihândır bura gelmek, sezip anladı gönül!
Misâfirsin burada, boş yere etme ziyân,
Her sözün bir sırrı var, ânı anladı gönül!
Kıyâfetle insân olmaz, kişi özün bilmeden,
Eyle cihâd nefsin ile, isyân eyleme gönül!
Cevr ü cefâ çekmeyenler, Hakk'a vâsıl olamaz,
Sanma safâ sürdü anlar, kaçma inkâra gönül!
Gerçek ârif olanlar, olmaz mihnetten azâd,
Dili kuş dili söyler, sırrın fâş etme gönül!
Bakma ikrâm izzete, menzili yoktur bunun,
Nefy-ü isbât cengine, koşa gör durma gönül!
Bâde-i câm-ı hayâtın, bezmi hayrette kalır,
Sırr-ı hikmete sarıl, hasretin çekme gönül!
Lisânımdan şerh olur, nice hikmet-i Hüdâ,
Sefil Kemâl bîçâre, kaldı imdâda gönül!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder