Şân u şöhret kapısında, esir olup kalan insân,
Zevk-i dünyâ hayâline, meyil verüb dalan insân!
Biter ömrün bir gün hebâ, nedâmet olmaya cüdâ,
Malın mülkün talân ola, ateş olup yanan insân!
Âba ecdâdını düşün, hiç birinden haber var mı,
Sıra geldi sana şimdi, dünya benim sanan insân!
Lâşe dediler dünyâya, hâlâ uyanmak bilmezsin,
Uyanırsan elbet bir gün, fayda vermez inan insân!
Evlâd iyâl bil ki düşman, hiçbiri de fayda vermez,
Sâlih amel ola çâre, cümle cihân yalan insân!
Düşün neye geldiğini, gelib bunda gittiğini,
Bu devrânın döndüğünü, görüb hâlâ gülen insân!
Bura gelmekdeki murâd, ne olduğunu bilmekdir,
Eğer bundan gâfil isen, nâr-ı cahîm olan insân!
Uyan gel gafletten uyan, açıkken kapı-yı tövbe,
Affeder Gâffar u Yezdân, zevki dünyâ dalan insân!
Yalan dersin bu cihâna, yine yüzün çevirmezsin,
Kararmış kalbin ey gâfil, haram helâl yiyen insân!
Kemâl bunu bilir iken, seni aldatdı bu dünyâ!
Meğer himmet-i evliyâ, alıp zâtın gören insân!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder