"Küntü kenz" emrile geldik cihâna,
Arş u kürsî, kevn ü mekân içinde!
Âşinâ eyledi âdemde sırrın,
Hûri, gılmân cümle âlem içinde!
Bir kâmil elinden oku özünü,
Esir-i nefsinden atub yükünü,
İkrâr veren anda gördü yüzünü,
Ecel cellâdını buldu içinde!
Eteğine yapış eyle nedâmet,
Nere gitsen bulur seni hidâyet,
Gayride gözetme sende kerâmet,
Yedi kat gökleri seyri içinde!
Ârifin yüzünde nûrlar saçılır,
Gönüller çiçeği ordan açılır,
Münkîrler cümlesi andan kaçınır,
Levh ü kalem yazar devrân içinde!
Sefil Kemâl bunu ayân eyledi,
Gönül hânesinden coştu söyledi,
Kesildi tâkâti yandı inledi,
Âlem-i melekût vardır içinde!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder