Hocam ne istersin ehl-i zikirden,
Esrârı bilmeyen, yol anlamaz ki!
Kırklarda bunların söyler dilinden,
Harfsizdir yazılar, dil anlamaz ki!
Zâhirimiz şerîâtla gark olur,
Bâtınımız tarîkatla nûr olur,
Vecde gelir zehîrimiz bal olur,
Kâl ehli olanlar, hâl anlâmaz ki!
"Beni zikret" dedi Mevlâ yı Hüdâ,
Erenler bu yolda buldular safâ,
Kurtuluş isteyen, var ehl-i câna,
Rehberden konuşur, şeyh anlamaz ki!
Hüdâ nerde dedi cehri zikretme,
Lebbeyk deyûben tavâfı etme,
Câfer-i Tayyâr'ın döndüğü neye,
Esir-i nefs olmuş, rûh anlamaz ki!
Kimler zarar gördü, darb-i zikirden,
Âşık olan bırakır mı dilinden,
Evliyâlar neler çekti elinden,
Sevdâya düşmemiş, yâr anlamaz ki!
"Az yeyib, az uyu, az konuş" dedi,
Yoksa elin boş dönersin geri,
Erenler bu yolda dediler "belî",
Arıdan bîhaber, bal anlamaz ki!
Niceler nefs ile ettiler cengi,
Geceler âh û zâr yaptılar zikri,
"Men aref" sırrıdır kerâmet hâli,
Geceyi bilmeyen, gün anlamaz ki!
"Cehrile zikret" dedi, ulû Peygamber,
İnkârı koy, böyle emretti server,
Gayrıyı terket, yap zikri rehber,
Dermânı bilmeyen, dert anlamaz ki!
Biz birlik içinde Hakk'ı anarız,
Kardeş olduğumuz isbât ederiz,
Hayret vâdisinde abâ biçeriz,
Cansıza ne dersin, hây anlamaz ki!
Şerîât, tarîkat birdir ayrılmaz,
Mâ'rifet, hakîkat sırdır açılmaz,
Açılan güller bir dahî solmaz,
İki göz tek görür, ten anlamaz ki!
Mevlânâ dönmedi diyen gâfiller,
Şah Hüseyin'i kesti sizin gibiler,
Döne döne vardı, Hakk'a gidenler,
Sevmeyi bilmeyen, aşk anlamaz ki!
Döner dünya hayât bulur görürsün,
Kış gider, yaz gelir sıcak bulursun,
Geceden, gündüzden ibret alırsın,
Turnadan konuşur, kuş anlamaz ki!
On sekiz bin âlem durmaz dönüyor,
Mevlâ'yı zikirde neler söylüyor,
Ehl-i aşk olanlar devrân ediyor,
Aklı yâr değildir, gel anlamaz ki!
Melekler dönmekle Hakk'a varırlar,
Dönenlerin hâlin anlar bilirler,
Zikir meclislerin arar bulurlar,
Edebi bilmiyor, yol anlamaz ki!
Hocam kesme dervişlerin önünü,
Nûrdan kılıçları vardır vururlar,
Çokları nazdadır açmıştır gülü,
İkrar verir ammâ, söz anlamaz ki!
"Nefâhtü" sırrını işittik burda,
Bu dil izhâr eder, esrâr-ı Hüdâ,
Kalır mı gönülde ne hubb-u sivâ,
Esmâdan bîhaber, cân anlamaz ki!
Edeble kuruldu bu erkânımız,
Bin kılıç vursalar duymaz cânımız,
Ateşe atsalar, yanmaz tenimiz,
"Yakma" diyen kimdir, hâl anlamaz ki!
Münkir inkâr eder, sihirbâz diye,
Ceddinden öğrendi böylece hîle,
Mânâ'dan bîhaber kalmıştır dile,
Kararmış gönüller, ak anlamaz ki!
Her renge boyanûb eyleme inkâr,
Ceddin gibi gelir, sana da Cebbâr,
İhtilâf yok sözde, hepsi de çıkar,
Acıdan konuşur, tat anlamaz ki!
Hocam siz attınız Hallâc'a ipi,
Fetvâlar verdiniz ettiniz deli,
Solar mı sandınız, açılmış gülü,
Günâhdan konuşur, suç anlamaz ki!
Hem Şeyh'ül Ekber'e neler ettiniz
Yalan yanlış ne kelâmlar düzdünüz,
Nesîmî'nin derisini yüzdünüz,
Nemrûd'u beğenmez, kin anlamaz ki!
Senin ceddin etti bunları hemân,
Çekersin cezânı sürmez bu devrân,
Sende ki bu hırs görülmez isyân,
Ne kadar söylesen, dûr anlamaz ki!
Çıkarsın kürsüye ilim satarsın,
Sırâtı mizânı harf harf anarsın,
Halk içinde fitne sokar kaçarsın,
Yüzü kararmıştır,nûr anlamaz ki!
Ezâzil ilim ile çok amel etti,
Sonunda benliği, dîni de gitti,
Âhiri tard oldu, îmânı bitti,
Bunları bilirken, dert anlamaz ki!
Hocaları sever baş tâc ederiz,
Anlardan merhamet ikrâr bekleriz,
Hatâ görmek değil, duâ eyleriz,
Birlikden konuşur, dost anlamaz ki!
Dâvâmız yok kimse ile âşikâr,
Seyrettik her yüzde, görmüşüz dîdâr,
Sevenler sevilir, gayrisi inkâr,
Gülden dem vurur, hâr anlamaz ki!
Meşayıh tâcını giyen ârifân,
Ölmeden edildi kendine çok zân,
Ettiler Nebî'ye, Velî'ye tuğyan,
Rahmeti unutmuş, sel anlamaz ki!
Pîrler kapısında giydik tâcımız,
Ölmeden evvel, ölmek işimiz,
Mahşere kalmadı, çektik ipimiz,
Ölüyü görmemiş, sağ anlamaz ki!
Kalbin yolu dilden geçer dediler.
Rûha vâkıf, sırrı böyle bildiler,
Cân içinde cânı bunla buldular,
Çok sözler sarf ettik, lâf anlamaz ki!
Bu yola sıdk ile girenler buldu,
Benlikden kurtuldu, varlığı yandı,
Kemâl, günâhından çok geri kaldı,
Ne kadar göstersen, kör anlamaz ki!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder