Bana Bir Hâl Oldu Bilmezem Neden

Bana bir hâl oldu, bilmezem neden,

Bir kâmil mürşîde varmadan oldu! 

Varlığım kalmadı, kül oldu beden, 

Dostun kokusunu almadan oldu! 

Sevene cefâlar verir ol Yezdân,

Hak ile kâimdir âdemî irfân,

Ârifler bu sırra oldular ayân,

Bilmeden bu yola girmeden oldu! 

Dâimâ bir işte kanaât edüb,

Ağyârı burakub, Hakk ile olub,

Benlikden kurtulub,yokluğa varub,

Harâbât ehlini bulmadan oldu! 

Âdemden nefis dosta perdedir,

Görünür âşikâr cânân tendedir, 

Bülbülün figânı bil ki güledir,

Sezüb bu hâllere düşmeden oldu! 

Kimseler bilmiyor hâlin derdini,

Görenler demiyor cânân elini,

Esmâda buldular, gönül evini,

İrfânsız esmâyı çekmeden oldu! 

Vücûdu kâmilde fâni görenler,

Doksan dokuz ismi tende bulanlar,

"Ente mûtû" sırrın ayân bilenler,

Cânımı bu yola vermeden oldu! 

Kâmilin sıfatın görse bir kimse,

Pârelenir vücûd, kalmaz hiç hücre,

Vallâhî dayanmaz görse de zerre.

Görmeden bu sırra ermeden oldu.

Aşk elinden yanar gönül perdesi,

Kemâl gönül ağlar, dışı gülesi,

Hasbihâl dost ile gönül hevesi,

Gönülü yerlere sürmeden oldu!